Pino MC

No i się wysypało

2012-02-13T10:53:00.000+01:00

Cholera, akurat kiedy odzyskałam wenę, zamierzałam napisać parę tekstów i byłam w trakcie interesującej dyskusji o nazizmie, to Nasz Ulubiony Portal oczywiście raczył zniknąć. Dupa.

Odkryłam wysepkę

2011-12-27T00:35:00.000+01:00

Skacząc po linkach znalazłam coś, co przyprawiło mnie o lekki opad szczęki.
Okazuje się, że jest w Europie miejsce, w którym panuje system feudalny. Co prawda trzy lata temu podjęto decyzję o likwidacji i demokratyzacji, ale na razie istnieje.
Ofkors nie należy do Unii Europejskiej (Marcin powinien się zainteresować... Och, nie mają też podatku dochodowego, więc tym bardziej).
Dopiero w 2003 dopuszczono tam rozwody, w 2004 zniesiono karę śmierci, a w 2008 - uwaga, uwaga - prawo męża do wychłostania żony. To chyba właśnie te zgubne przejawy demokratyzacji...
Głową państwa jest senior John Michael Beaumont.
Państwo wygląda tak:

A tu można przeczytać więcej o tym cudactwie: http://pl.wikipedia.org/wiki/Sark

I znów zakwitło kapryfolium pod moimi oknami

2011-12-22T21:47:00.000+01:00

Rok minął, znów wigilia odbyła się u mnie, wypiłyśmy wino, zjadłyśmy sushi i muffiny, rozdałyśmy prezenty (w końcu mam jakieś kolczyki!), zrobiłyśmy losowanie na Dzień Kobiet, wymieniłyśmy ploty, świat się toczy dalej. Jak dla mnie na tym możemy skończyć te święta.
Dobrze wszystkich zobaczyć i poczynić ekscytujące plany na dwa tysiące dwanaście, ale prawdę mówiąc ni cholery nie chciało mi się tym razem wyjeżdżać z Krakowa. Dziś rano stwierdziłam, że patrzę na napis PKP ENERGETYKA bez śladu wzruszenia, nic, żadnych emocji, że oto Powracam Do Domu. Teraz już sobie odpuszczam, jako że jestem przeżarta i wciąż jeszcze chora, ale od jutra zdołam, mam nadzieję, wyciągnąć książki z walizki i rozpocząć zakuwanie do sesji. Chwilowo natomiast tradycyjna partyjka literaków i Nick Cave w głośnikach.
Skoro nie wzruszyło mnie sentymentalnie moje własne miasto, tym bardziej nie dokonał tego nagły powrót zombie. Choć inna rzecz to telefon od Grzesia, który mnie bardzo ucieszył - w zasadzie to zakumplowanie się z nim oraz z Gretchen to jedyny profit całego przedsięwzięcia. Bardzo miło jest przeczytać, że "nie wiem, czy zaglądać tam będą Pino, Gre, Docent i Dorcia (a bez nich, to niestety, nie to co kiedyś)", ale jednak nie, na wszelkie pisanie mam już zen wyjebkę. Moje życie jest nudne, mało inspirujące, ale za to przyjemne i wygodne. I tak powinno być.

Zen i sztuka cyklinowania podłogi

2011-10-20T22:27:00.000+02:00

Mamy na Borku remont. Oglądałam wcześniej listę z odcieniami Duluxa i mówiłam: budyń waniliowy, a babcia, że nie, bo za jasny, że lepiej mus morelowy albo kawa o wschodzie słońca na tle respiratora. Przyszłam dziś i zobaczyłam ściany pomalowane na budyń. Wyszło ładnie. (Nie żebym się znała na kolorystyce. To był szesnasty października, a budyń był szesnasty na liście.)

Oprócz tego Hansi, która na skutek inwencji pana weterynarza obecnie jest Hanusią, złamała wczoraj łapkę i stała się kotem trójnożnym zapakowanym w gips. Dzisiaj z nieznanych przyczyn woda zalała kuchnię. W tej ostatniej sprawie przybyła sąsiadka z dołu – którą lubię, acz obiektywnie jest nieznośna – łomocząc w drzwi i ciągnąc za ucho sąsiada hydraulika, wyrwanego w tym celu z imienin i będącego w związku z tym na bańce.

Babcia, która na moment przed wtargnięciem zdołała się dodzwonić w sprawie cyklinowania podłóg, zaczęła mówić przez telefon bardzo różne rzeczy, żeby uniknąć konfrontacji i przyjmowania poleceń. Fortel nie zdał egzaminu, ponieważ sąsiadka rwąc włosy z głowy kazała jej kończyć i zająć stanowisko wobec problemu. Rozłączyła się zatem, przeszła do kuchni i omówiła zjawisko grawitacji (woda spływa z góry na dół), co spotkało się z aplauzem sąsiada i niezadowoleniem sąsiadki, która wyszła w końcu, przykazawszy dzwonić do administracji.

Do tego jednak nie doszło, ponieważ z kolei zadzwonił szaleńczo zaintrygowany facet od cyklinowania podłóg. Rozmawiali przez półtorej godziny, poruszając takie tematy, jak obyczaje ludowe na Podlasiu, kradzież praw autorskich, marketing i przede wszystkim przeżycia tego faceta, który przyznał się do bycia rozwiedzionym snajperem po Afganistanie. Podłogi zapewne nie zrobi, trzeba dalej szukać.

Aż się pochwalę chyba

2011-07-26T01:44:00.000+02:00

Niepostrzeżenie odniosłam w tym miesiącu drobny sukces, otóż. Godzinę temu minął poniedziałek; wypaliłam trzy szlugi, kończąc w ten sposób ramkę, którą kupiłam w piątek. Od paru tygodni to jest właśnie norma.

Jak na kogoś, kto przez długi czas wypalał dziennie dwadzieścia i więcej, wynik jest zajebisty. Rekord padł osiemnastego lipca - tylko jedna sztuka.

Bezboleśnie to nie przeszło, ale też nie było tragicznie. Przez parę dni regularnie wybuchałam płaczem (hi hi) i chyba przez tydzień trzymał mnie wyjątkowo denerwujący suchy kaszel, który otoczenie uznało za dowód, że jaram stanowczo za dużo i lada chwila umrę na płuca. Żadnej szczególnej normy sobie nie narzucałam, było parę dni, kiedy wypaliłam sporo, do alkoholu i z nudów, oraz dlatego, że na czas wakacji dostałam samochód - samotne przejażdżki, gdy nikt nie wygłasza uwag na temat twojej jazdy, to świetna sprawa - więc żeby mieć jakiś cel tych wycieczek, bodajże dwa razy wybrałam się do wsi po fajki. Niemniej ilość systematycznie mi spadała, mimo że i podbierać było komu, i wszędzie było smoking permitted.

Od powrotu tydzień temu idzie równie dobrze. Coraz więcej sytuacji, przy których jeszcze niedawno dymek był niezbędny, obecnie, no shit Sherlock, mogę przeżyć bez. Lubię, jak rzeczy przychodzą bez wyrzeczeń. Z innymi już niestety tak łatwo nie pójdzie.

Rozmowa telefoniczna (2)

2011-07-06T15:01:00.000+02:00

[Dzwonek, czyli Ideały Sierpnia]

- Nie! Wybij to sobie z głowy! Absolutnie się nie poddajemy, nic mnie nie obchodzi pogoda i twój kręgosłup, będziemy dzielne i optymistyczne, kupimy odkurzacz i zobaczysz, jak się ucieszysz, posiadając odkurzacz! Nawet nie myśl, żeby mi tu marudzić!

- A już myślałam, że się uda...

- Nie ma mowy! Założymy kurtki i pójdziemy na rozrywkową wyprawę do Leklerka. Możesz oglądać wszystkie kubeczki, a ja będę się wściekać.

- Uwielbiam cię, gąszczu!

- Oczywiście, ja też się uwielbiam.

***

Z racji absurdalnie wręcz przygnębiającej aury, z racji piętrzących się problemów finansowych, życiowych i zdrowotnych, jakie dotykają bliskie mi osoby, ponieważ niemal każdy ma depresję, narzeka i rozpacza -

- na mocy prawa udzielonego mi przez stan Nebraska oświadczam, że DOŚĆ JUŻ TEGO.

Od tej pory, choć nie mam żadnych szczególnych powodów do radości, zamierzam przeciwstawić się miazmatom, uratować świat i kupić odkurzacz.

Tak, życie nas jebie na każdym kroku, tak, jest paskudnie, a jutro będzie gorzej. Szwankują nam kręgosłupy, wypadają wątpia, popadamy w alkoholizm, szykujemy się do operacji, mamy stany przedzawałowe i kryzysy wieku dowolnego, rozgrzebane studia, brak jakichkolwiek perspektyw życiowych, pożrą nas owczarki alzackie, życie jest smutne i kończy się śmiercią.

Nic mnie to wszystko nie obchodzi.

Będę promować sztuczny amerykański optymizm, zachwycać się światem i przyprawiać wszystkich o mdłości.

Klnę się na domowe zwierzęta, herbatę i wschody słońca.

Rozmowa telefoniczna

2011-07-01T14:34:00.000+02:00

- Okropna pogoda.

- U mnie też.

- I nikt nie pamięta o moich urodzinach. Dostałam esemesa, ale to było tylko pytanie, kiedy wpłyną pieniądze.

- A ja muszę ćwiczyć.

- Ćwiczysz?

- Nie. Ale za to idę do kina.

- Z kim?

- Sam. No co? Nie można samemu iść do kina?

- Oczywiście, że można, zawsze to jakiś ruch. A na co?

- Nie wiem, albo na Melancholię, albo na Samobójców...

W tym momencie po obydwu stronach słuchawki rozległ się wybuch śmiechu.

Z archiwum X (2)

2011-06-29T20:50:00.002+02:00

A kiedy smutne spełnią się oczekiwania
Życie pokaże rzyć, złudzenia zbledną
Żubrówki łyk zamiast kolacji bez śniadania
Ustalmy jedno! Tak, ustalmy jedno!

Ustalmy jedno, nie ma lekko na tej kuli
Bo świat ma jądro, lecz na pewno nie ma serca
Nie ciesz się nigdy, nawet jeśli cię przytuli
Zaraz zobaczysz, że to jednak klaun szyderca

Ustalmy jedno, to nie wina otoczenia
Świat się twym bólem ani przejmie ani wzruszy
Na własną rękę przeznaczenia swoje zmieniaj
Groźby karalne ślij wyłącznie swojej duszy

Ustalmy jedno, widać jest lepsza tamta pani
Ktoś jest szczęśliwy, aby ktoś porady łaknął
I tak nie pojmie nic, więc nie ma sensu ganić
Jeszcze żubrówki łyk, akapit, kropka, światło.

Z archiwum X

2011-06-26T22:56:00.000+02:00

Była raz sobie piękna dziewczyna
Rodziców miała, maturę też
I kwitła sobie jak oberżyna
Aż się przebudził w niej dziki zwierz

Niewinne serce dziewczyna miała
Resztę niewinną poniekąd też
I już ze złości łzami płakała
I pomyślała: bierz mnie, kto chcesz!

Siada dziewczyna do Internetu
A w Internecie jest piękny Czech
I nie dworować z knedlików mnie tu
Czech, kiedy młody, starczy za trzech.

On się zwał David, jej Małgorzata
Rodzice czuli dali na chrzcie.
I jakby Bażant powiedział: tatam!
Oto opowieść o seksie w Brnie.

Z pięknym i młodym informatykiem
Która nie zgrzeszy, kiedy jest chęć?
Dziewczę się Pino chwali wynikiem
Że było ponoć, ach! Na plus pięć.

Lecz starczy smutny rzut oka w mapę;
Gdzie Wielkopolska, Morawy gdzie?
Dziewczyna traci entuzjazm, napęd
Kraków już widzi: może być źle.

Poszła Małgosia do terapeutki
Ta jej wylewa wodę na łeb:
“Skończysz jak Wanda, w Warcie czy w Pełtwi,
Albo urośnie ci czeski chleb

I będziesz tulić swe prekvapenie…
Mała, potrzebne ci to na chuj?”
Nie słucha dziewczę, głupie szalenie
Pędzi opłakać ideał swój.

I kroki wiodą ją, nieprzytomną
Pekaes nocny – Wawelski Gród…
Gdzie Margot żywi nadzieję płonną:
“Nareszcie urlop! Bosko, cud miód!

Nareszcie przerwa w tej życia taczce!
Którą z wysiłkiem cholernym pcham…
Lecz kto mi płacze na wycieraczce?!
O piątej rano?! Ach, co za cham…”

I szlocha Gosia starszej Małgosi
Tej z irytacji serce się rwie
Rzuca trzy stówy i tak ją prosi:
Jedź, drogie dziewczę, pieprzyć się w Brnie.

I jedzie młoda w czeską krainę
Gdzie czeka David (młodszy lat trzy)
I znowu odlot z husyckim synem
Wspólne spacery, rozkoszy łzy…

Lecz mija boski weekend, dziewczyno
Znów jedziesz w Kraków, ten zimny gród
Gdzie Cię wyśmieje w kawiarni Pino
I znów dopadnie Cię uczuć głód.

Rzucisz hakera, weźmiesz żeglarza
Czy inną cholerę chłopięcą
Ach, jak ten schemat się wciąż powtarza
Ach, jak gówniarze nas nęcą.

Zemdlejesz w kinie, zatańczysz czaczę
Zakocha w Tobie się jakiś pan
Przyszłość przed Tobą ponura raczej
Chyba, że taki masz właśnie plan?

Dalsze rozdziały życie dopisze
Mnie już od sylab bolą palce.
Szepnę jedynie, nim przejdę w ciszę
Życie fandango jest, nie walcem…

Kilka odkryć z cyklu a niebo jest niebieskie

2011-06-19T22:44:00.000+02:00

Prowadzenie bloga nie ma sensu. Z różnych względów.

Raz, że piszę słabo, dwa, że nieoryginalnie, trzy, że nie przekazuję światu nic ciekawego, cztery, że się powtarzam. To nie jest ironia, ironia już dawno przestała mi wychodzić, nie jest to gorycz ani żal. Tak sobie stwierdzam po prostu, obojętnie dość.

Wszystko już przecież napisali inni, patrz punkt drugi, i zrobili to znacznie lepiej, patrz punkt pierwszy.

Przecież znasz wszystkie moje chwyty
życie moje
wiesz kiedy będę drapał krzyczał i rzucał się
znasz upór moich zmagań
i drętwe pozbawione smaku i czucia wyczerpanie
wtedy zatruwasz mój sen majakami
aby uniemożliwić mi jakikolwiek azyl
znam twoje słodycze
które przyjmuję ze skwapliwą wdzięcznością
i po których szarpią mnie torsje
przywykłem do twoich okrucieństw
nauczyłem się śmiać z własnego trupa
(znasz dobrze ten mój ostatni chwyt)
znudziliśmy się sobie życie moje
mój wrogu

Cóż kiedy wkręciłeś iskry bólu w moje szczęki
aby utrudnić mi ziewanie

Zostaje mnóstwo innych rzeczy, które można robić. Oraz wystarczająco dużo rzeczy, które trzeba robić. Pisać nie trzeba, pisanie jest dotkliwie niekonieczne.

Nic mi nie wiadomo, abym cierpiała na wrodzony niedorozwój aorty czy inną śmiertelną przypadłość, więc w odróżnieniu od zacytowanego wyżej pana, zapewne pożyję na tyle długo, by nabrać innego podejścia do życia, może nawet wymyślę jakieś nowe chwyty. No chyba, że przejedzie mnie jutro ciężarówka z kiszoną kapustą.

Zostaje praca, posiłek i sen, cola, papieros i książka, a także mnóstwo rozrywkowych rzeczy, zawsze się jakieś zdarzają. Bliska mi osoba, która była cyniczna już w czasach, kiedy ja jeszcze nie, mówiła tak: warto zobaczyć, co się wydarzy na kolejnej stronie, w końcu drugi raz biblioteka tych książek nie wypożyczy nam wcale.

Perspektywa bycia wypluwaną z ust Bożych jest jakaś taka niehigieniczna, ale co zrobić. Cóż, kiedy człowiek przyzwyczaił się do myślenia, nie mając ku myśleniu najmniejszych predyspozycji. Cóż, kiedy zawsze można wierzyć w swoją wiarę w siebie.

Robotnicy ostatniej godziny

2011-06-15T15:41:00.000+02:00

Bażanty i kuropatwy zerwały się do lotu na samym końcu, jak to one.
(Terry Pratchett)

Ruszyłam dzisiaj mą leniwą dupę, żeby pojechać rowerem na uczelnię. Kobieta, która zarządza naszym sekretariatem, cóż, mam nadzieję, że nie potłukła się za bardzo, spadając z niebios prosto na Gołębią. Ależ oczywiście, przepiszemy pani oceny, wydrukujemy kartę egzaminacyjną, proszę się nie martwić.

Doznałam ukojenia, wyszłam na skwerek i zadzwoniłam do koleżanki. Ponieważ okazało się, że siedzi w Porcie (zaskakujące, nieprawdaż) to przeszłam trzy kroki do naszej speluny, żeby omówić różne kwestie.

Stary Port, wbrew pozorom, nie służy tylko do chlania i palenia. Czasem zdarzają się w nim rzeczy zupełnie zaskakujące. Naskoczyły na mnie dwie osoby, stanowczo żądając, żebym nie wygłupiała się z wrześniem, tylko podchodziła teraz w sesji do rozmaitych rzeczy. Moje nieśmiałe obiekcje, że przecież nic nie umiem, zostały potępione, otrzymałam instrukcje, co robić, a zatem nie ma bata, zdecydowałam się, a na wszelki wypadek jeszcze o tym piszę, żeby zrobiło mi się głupio i wstyd w razie napadu leserstwa. To wszystko jest niemożliwe do zrobienia, ale logika studiów nie takie idiotyzmy widziała. Nie ma nic do stracenia. Do boju!

Jutro przyjeżdża Marcin (przy okazji przywiezie mi Potrzebną Książkę), co jest niezwykle miłe, obawiam się tylko, co ja zrobię, skoro planuję zakopać się w nauce. Zaplanowałam wprawdzie dwudniowy program rozrywkowy, ale to wieczorami. Na co ja się właściwie porywam? Aaaaa!

No dobra, the longest journey begins with a single step, wypiję sobie mleczko czekoladowe, pogapię się jeszcze chwile na sieć, a potem, wiadomo, работа есть работа, работа есть всегда. O!

Synu, ja Ci dobrze radzę

2011-06-13T18:51:00.000+02:00

Zniechęcenie poważnie szkodzi Tobie i osobom w Twoim otoczeniu.

Kontemplowanie własnej beznadziei zamyka naczynia krwionośne... wróć... zamyka Cię w błędnym kole, czym gorzej, tym gorzej, a czym trudniej, tym trudniej.

Alors: depresja zabija. Oraz poważnie uzależnia (nie zaczynaj depresji).

Wmawiaj sobie, że życie jest piękne. Wierz w Boga, walcz o lepszą Polskę, miej zwykłą przyzwoitość, miej marzenia, miej wizję, miej chęci, miej świadomość, że wszystko może się zawalić, a Tobie przecież zależy; weź sobie na głowę sto tysięcy ważnych obowiązków, stań pod ścianą, przejdź jakiś poważny życiowy dramat, albo po prostu miej aspiracje, do diabła, planuj swoje życie, albo naucz się zarządzać chaosem, spędzaj wesoło czas z przyjaciółmi, kochaj zwierzęta, w ostateczności możesz zalewać się alkoholem do nieprzytomności i popadać w podobne rozrywki, których nie będę tu może wyszczególniać. Rób coś, do cholery! Pchaj zboże!

I albo wierz, że to wszystko ma sens, albo w ogóle się nad tym nie zastanawiaj.

Wtedy będziesz mieć szacunek swój i otoczenia, wesołość, odwagę i siłę, a także dokonania i wspomnienia. To dużo.

Inaczej skończysz jak ja, a tego naprawdę nie polecam. Mam wszystko, czego może chcieć uczciwy człowiek, jestem młoda i piękna, w pewnym sensie niegłupia, mam dobrych rodziców, wspaniałego faceta, miłych ludzi (nie licząc kota), żadnych większych trosk i całe życie przed sobą, i co mi z tego? Depresja uzależnia, nie zaczynaj depresji.

Tyle mojego, że potrafię się przynajmniej śmiać z siebie, oraz mam dystans do tego ponurego całokształtu. Ale niewiele to zmienia.

Może kiedyś się zmienię, a może nie. Wszystko zależy ode mnie...

Равнодушие

2011-06-06T17:42:00.000+02:00

Pies czarny, nadgryziony, zresztą nowy. Nuda.

Zaginęło poczucie humoru. Nie było szczególnie dobre, bawiło głównie mnie, ale jakieś było, a teraz sobie poszło. Nuda.

Taras, papierosy, słońce, gorąco. Nuda.

A może by tak posprzątać co. Albo zasiać. Wiśniowy sad najlepiej. Nuda.

Moja poza a pan jest taki sympatyczny jakoś przestała funkcjonować. Już mi nie zależy. Zależeć. Zalegać. Nuda.

Weź się do jakiejś pożytecznej pracy, mówiły ciotki. Nuda.

Nie, to nie po czesku. Tak, jest gdzieś świat, obce języki. Nuda.

Jedna rzecz załatwiona. No i co. Myślałam, że może do Lwowa pojadę. Ale właściwie po co gdziekolwiek cokolwiek. Nuda.

Это паралич души, преждевременная смерть.

Lecieć to wszystko

2011-06-02T17:22:00.000+02:00

Matka, matka, matka – respektuj Ideały Sierpnia

2011-05-26T23:50:00.000+02:00

Nie będę się rozpisywać o Renacie – wiem doskonale, że sama by sobie tego nie życzyła. Tak zaczęłam i oto jestem w kłopocie. Ja.

Ja, której pisanie przychodzi z łatwością wręcz grafomańską.

Ja, która na żywo potrafię zagadać człowieka na śmierć.

Ja, która uważam się za osobę niezwykle zajebistą, a na często padający tekst matki „uwielbiam cię” odpowiadam ze spokojem „tak, ja też się uwielbiam”.

Łatwo chyba zgadnąć, że tych akurat cech nie odziedziczyłam po niej. O tym, co odziedziczyłam, też trudno mi się rozpisywać (w tym miejscu należy jeszcze raz przeczytać pierwsze zdanie).

I trochę mnie bierze wściekłość, bo mogłabym od ręki napisać naprawdę piękny i duszoszczypatielny tekst (słowo „skromność” w moim słowniku nie istnieje, ale o tym już wspominałam), a muszę poprzestać na ogólnikach i zwięzłej formie. Bez sensu. Idę na papierosa.

No, wróciłam. Pod blokiem, paląc i myśląc (dwa fatalne nałogi) podjęłam decyzję i uśmiechnęłam się do siebie. Nie będzie tego tekstu.

„Zatajmy jakąś sprawę, schowajmy się w kąty, nie każdy musi całość zobaczyć, troszeczkę tajemnicy pozostawmy bajce, nie wolno do końca tłumaczyć.”

Najważniejsze przecież, że nigdy nie zapomnimy. My, Pino. Znaczy się - Olga. Która miała być Maciejem, no ale wyszło, jak wyszło.

Jeżeli ktoś potrafi słuchać, to usłyszy.

Special for Pheasant – co by się mogła odnieść i potępić

2011-05-24T10:47:00.000+02:00

Pod poprzednią notką, nie ma się co czarować, idiotyczną (tak to jest, kiedy pisuje się teksty na bezsenności i przepalonych stykach) pojawił się apel o treści: „Zainteresował mnie wątek, wypuszczony mi tutaj, że każda emanacja osobowości nią samą się wyjaśnia. Czy można poprosić o rozwinięcie tej światłej myśli, żebym mogła przyjść i powiedzieć, że to już sto lat temu...?”

Ech, prosić zawsze można, niestety, całe szczęście, że ludzie rzadko mnie o coś proszą, bo miałabym przechlapane. Gdyby ludzie posiadali slogany reklamowe, to mój brzmiałby „Pino MC – Zawsze Chętnie Służymy Pomocą i w Dodatku Umiemy Obsługiwać Ręczną Skrzynię Biegów”.

Swoją szyną, czyż to nie genialne rozwiązanie?... Od razu byłoby wiadomo, czego po danej osobie się spodziewać. A tak, to trzeba żmudnie poznawać i zgłębiać meandry psychik ludzkich, z których każda robi różne dziwne rzeczy. Przyjąć by raz, do cholery, jakiś uniwersalny kod postępowania ze sobą nawzajem, żyć i dać pożyć innym. I tak wszyscy jesteśmy monadami, czy ktoś na studiach brał Leibniza, no nie, to było niedyskretne pytanie, przepraszam.

Tak właśnie kończą się prośby o rozwinięcie moich światłych myśli. „Rozwiń to!” mawiała do nas w gimnazjum sławetna Pani Maria. Powtarzało się to coraz częściej, aż w końcu ekskluzywna, dwuosobowa loża szyderców, do której miałam zaszczyt należeć, opracowała następujący wniosek: niektórych rzeczy nie warto rozwijać, bo może się okazać, że w środku jest gówno.

Wiem doskonale, że jestem mistrzem Mętnego Myślenia (które jest trochę jak Logika Rozmyta, tylko bardziej – dziękuję ci, Boski Terry) i nigdy nie umiem niczego zrozumiale wyjaśnić, ponieważ tonę we wstępach, skojarzeniach, dygresjach i hermetycznych dowcipach. Już taka osobowość, ergo, nieumiejętność rozwijania myśli jest jej emanacją, ergo, wszystko się zgadza i jest nadzwyczaj logiczne.

No dobra!

2011-05-23T01:38:00.000+02:00

Niechętnie, bo niechętnie, ale ujawnię PRAWDĘ. Tak jest: prawdziwą, przez wielkie pe, z przytupem i kurcgalopkiem. Będzie to tekst logiczny, spójny, kompetentny i udokumentowany. Tylko proszę, och, proszę nie pytać, który wywiad zapłacił za prąd do mej motorynki – te drobne szczegóły agenturalne zatarły się w pamięci…

Dziś, gdy pozostał mi już tylko rumianek na werandzie, bezsenność i lektura powieści sensacyjnych, wspominam te, w istocie nudne, wczasy spędzone w kurorcie Kociomruczki[1]. Cóżem ja winna, żem się tak nudziła w Chłodnicy?[2] Ale basta, moja ryba znów gdzieś odfrunęła, miało być o prawdzie, nie o komunistach… O komunistach wszak już wszystko wiecie, a jeśli nawet czegoś nie wiecie, to przecież nie mój problem[3]. Czy gdybym była biologiem, to miałabym obowiązek wciąż i wciąż przynudzać o śmiercionośnych wirusach? Przecież człowiek, biolog taki właśnie, też chciałby czasem rozmarzyć się nad jakąś heterozygotą albo innym trzmielem… Słyszałam (z dobrze poinformowanych źródeł), że trzmiele są urocze.

Ale ty nie o trzmielach, nie o gruszkach, nie o procesie dziadunia mów nam, kochasiu, lecz prawdę gadaj, co stało się z Heleną? Mój jegomość, Helena, w niejasnych okolicznościach[4], odpłynęła do Nowego Świata i tam, wśród tych poganów dzikich, mowy ludzkiej nie znajęcych, mająteczek grzeczny zbija i powiększa swą fortunkę ziemską. Wolny kapitał zyska, to zainwestuje w ojczyźnie umęczonej, i wielkie teatrum powstanie, na którym cuda i dziwy będą się przedstawiać. Lepiej nie będzie, ale za to ucieszniej, mój jegomość.

Tyle wstępu, przechodzę do rzeczy.

To zaczyna się od wielkiego podniecenia, diabli wiedzą, czym powodowanego. Mam swoje teorie na ten temat, ale gwoli ścisłości zaznaczę swój wulgarny psychologizm[5], który przecież wcale nie musi być trafny…

…O, kurwa. Przecież wczuwam się w rolę Osoby Ujawniającej Prawdę – wątpliwości metodologiczne ja takoż proszę won![6] Dla klarowności wywodu założę roboczo, że dysponuję absolutną racją i monopolem na słuszność. Coś mi się wydaje, że bez tego nie pójdzie do przodu.

Zatem. Wielkie podniecenie. Obecne w przyrodzie. Czuwamy. Nie znając dnia ani godziny. O głodzie i chłodzie. Mnożą się Znaki. Przypadków nie ma. Czytamy wiele. Bywamy w kościele. Fruwają ptaki. Zjada nas trema. I to zwątpienie. Dokąd zmierzasz, tragiczny narodzie?[7]

To jest właśnie, drogie dzieci, ta elektryczna motorynka, eksponat numer jeden. Ona potrafi latami stać spokojnie, na jałowym biegu, aż tu WTEM. Palą się styki, ginie rząd, już w motorynce płynie prąd.[8] Już leci wysoko, wpada w chmury helu, rozgarnia sztuczną mgłę, cierpi za miliony, porywa i upaja.

W dodatku wymyślono Internet. Owszem, psychiatrię też wymyślono, poniekąd, ale ona nie nadąża za dynamicznym rozwojem sytuacji.[9]

Zatem co jest potrzebne, by motorynka ruszyła?

Nadmiar wolnego czasu. Środki psychoaktywne. Ciężka głupota. Zdrada o świcie. Wrażliwość, odważne serce. Ciężka głupota. Wiara niezachwiana. Traumatyczne przeżycia, przy czym najlepiej sprawdza się trauma braku traumy.[10] Hm. Czy wspominałam o ciężkiej głupocie?

A przede wszystkim, cóż mnie, u licha, napadło, żeby ujawniać PRAWDĘ? Czy nuda w Chłodnicy stanie za wystarczające usprawiedliwienie moje? Ha, będzie o czym rozmyślać, gdy się znajdę w piekle.[11]

Uciekam. Wzruszyła mnie własna odwaga. Jeśli zabiją mnie tajne służby, będziecie wiedzieć, czemu.

Zakończę podniosłym cytatem:

„Grobu nieznanego podróżnika nie zdobią wieńce! Wystawcie mi jednak pomnik z granitu, z dwoma płaczącymi Paszczakami!”

[1] http://www.waligorski.art.pl/liryka.php?litera=k&nazwa=546

[2] Henryk Sienkiewicz, bodajże. Studiowanie polonistyki znudziło mnie zbyt szybko, bym mogła coś pewnego powiedzieć...

[3] http://www.youtube.com/watch?v=fp_QCp8GTt0

[4] Por. Frederick Forsyth, „Akta Odessy”. Do nabycia w polskojęzycznych księgarniach.

[5] Uważam, że wszelkie manifestacje danej osobowości można wyjaśnić tą osobowością. To bardzo przełomowa teoria i byłabym nią szalenie zachwycona, gdyby nie świadomość, że wtedy Gretchen przyjdzie i powie, że ktoś już wymyślił to samo sto lat temu.

[6] „Mam jedną pierdoloną schizofrenię.” – Piotr Łuszcz (1978-2000). Bez zaburzeń emocjonalnych nie jesteśmy wiarygodni, wszyscy chórem.

[7] Zwracam uwagę, że słynna Chmura Helu sponad Helu oddała niegdyś wątpliwą usługę sprawie polskiej, sprowadzając Kordiana do kraju. Czy to mógł być przypadek?

[8] http://www.youtube.com/watch?v=ZGGSTiDOjKU

[9] http://circ.nowyekran.pl/post/6067,dlaczego-psychologia-psychiatria-socjologia-to-nie-nauki

[10] Lordzie Dehnel, ukłony czapeczką.

[11] http://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze_alfabetycznie/kaczmarskiego/e/epitafium_wysocki.php Najprędzej widzę się w trzecim kręgu, ale nie chcę niczego sugerować.

Niechże cholera będzie i nowy karp

2011-03-04T13:43:00.000+01:00

Witam zastępczo. Na ten moment zastępczo, bo możliwe, że się tu zadomowię bardziej niż Kacper (pisz, Ty dupo!). Agorze ufać nie można, jak wiadomo. Za to ten gugiel ostatnio usiłuje mnie przekonać, że potrafi wszystko, Marcin mi tu zainstalował chrome, picasa i nie wiedzieć jeszcze jakie wodotryski. A tapeta się zmienia codziennie, też nie wiem czemu, ale fajnie wygląda.

Żołnierz na elektrycznej motorynce, gdyby ktoś nie słyszał, pochodzi z otchłani internetu, w którym nieustannie powstają nowe teorie na temat katastrofy smoleńskiej. Przepraszam, zamachu.

Niech pociski termobaryczne będą z Wami.